कविता_मरूभूमि र वसन्त : शुचिता काफ्ले

यादका पिरामिडहरू प्रत्येक क्षण अनन्तमा परिणत हुँदा मिठासमा बग्ने मुटुको धुन गुनगुनाउन बिर्सेको छु जीवनको समवेदनालाई लयबद्ध पीडामा विघटन गर्दै धेरै वर्ष बिताइसकेको छु बिताइसकेको छु चिसा, फिक्का र निरश चन्द्रमा र ताराहरू हेरेर कोपिलाहरु फक्रेर फूल बनेको कहिल्यै नदेखेरै...

याे मन पनि कस्ताे हाे कुरा काट्दा नि दुख्दैन बाेली फेर्दा नि दुख्दैन याे मन मेराे यस्ताे छुरा हान्दा नि दुख्दैन हृदय फुट्दा नि दुख्दैन याे मन त अब रिसाउँदा नि दुख्दैन टाढा जाँदा नि दुख्दैन याे मन पनि कस्ताे...

मुक्तक दलभित्र तानातान किन मान्छे गर्छन् ? आफ्नैभित्र पनि तिनी किन आँखा तर्छन् सर्वश्रेष्ठ मै हुँ भन्ने मान्छेमा भाव जागेपछि साँढे जति उम्किहाल्छन् मात्र बाछा मर्छन् ✍🏻✍🏻 अम्बिका खरेल उप्रेती विराटनगर

एक्लाे मान्छे जहाँ छ, जस्ताे छ सब आफैमा छ न अभावले पाेल्छ न त खुशीले उफार्छ खुशी छ सुखी छ न कसैकाे आस छ न कसैकाे त्रास छ हिँडि रहने, आफ्नै सुर छ न समीप छ कसै संग न त...

पैसा, खुशी अनि जीन्दगी निष्कर्श एउटै । आयू, बायू अनि स्नायू सबै उस्तै । बाटाे, यात्रा अनि साथी सब उस्तै हाे ।। जय श्रीकृष्ण । - मार्शल २०८१/०३/०१